Choroby labradorów:

Hemofilia
Wrodzona skłonność do krwawień, dotyczy jedynie samców i jest zjawiskiem raczej rzadkim. W wyniku braku trombokinazy (składnik krwi) krew jest niezdolna do normalnego krzepnięcia. Najczęściej między 6. a 12. tygodniem życia występują krwawienia stawów.
Oprócz tego w przypadku zranień lub operacji krwawienia ustepują rzadko lub wcale. Na ogół też u zwierząt chorych na hemofilię występuje podwyższone ryzyko wynaczynień, mogących przybierać znaczne rozmiary.
 
CHOROBY STAWÓW
Osteochondoroza (OCD)
Oznacza zanik (obumarcie) chrząstki stawowej. Część kości należąca do stawu pokryta jest warstwą chrząstki tzw. chrząstką stawową. U młodych zwierząt dzięki własnym naczyniom krwionośnym chrząstka jest zaopatrywana w składniki odżywcze. U psa dorosłego niezbędne składniki odżwycze pobierane są z przylegającej do chrząstki tkanki kostnej.
W razie uszkodzonego ukrwienia lub oderwania chrząstki od kości dochodzi do niedożywienia chrząstki, a co za tym idzie do jej zaniku. Powyższe schorzenie może dotyczyć stawu barkowego, łokciowego, biodrowego i kolanowego. W rezultacie pies cierpi na niedowład kończyn, który występuje najczęściej przed ukończeniem pierwszego roku życia. Prawdopodobnie jest to choroba przekazywana dziedzicznie.
Innym czynnikiem sprzyjającym rozwojowi tej choroby jest zbyt szybki wzrost dobrze odżywianych młodych psów połącznony z mechanicznym obciążeniem stawów podczas gwałtownych ruchów. Istotną rolę może też odgrywać zarówno niedobór składników mineralnych i witamin, jak i czynniki fizyczne.
 
Dysplazja stawu biodrowego (HD)
W śród hodowców labradorów o żadnej innej chorobie nie rozmawia się tak często jak o dysplazji. Jest to choroba zwyrodnieniowa stawu biodrowego. Staw biodrowy składa się z panewki kości miednicy i główki kości udowej. W przypadku dysplazji jest ona zdeformowana, co znacznie zaburza działanie stawu biodrowego. Objawia się to chwiejnym chodem, brakiem chęci do poruszania się, problemami ze wstawaniem czy w końcu silnym paraliżem.
Deformacja główki kości udowej jest prawdopodobnie chorobą przekazywaną genetycznie, której - mimo usilnych starań hodowców - nie da się czasem uniknąć.
Dysplazja stawu jest wykrywalna powyżej pierwszego roku życia podczas badań rentgenowskich. Zależnie od nasilenia wyróżnia sie pięć jej stopni zaawansowania:
0 - brak dysplazji lub wskazań na jej obecność
1 - podejrzenie dysplazji
2 - dysplazja lekka
3 - dysplazja średnia
4 - dysplazja ciężka
O sposobie leczenia chorego labradora na dysplazję decyduje lekarz weterynarii, uwzględniając przy tym stopień zaawansowania choroby i stadium deformacji. Oprócz odpowiedniej pielęgnacji, żywienia i chowu można także podjąć interwencję chirurgiczną.
Ważne!
Kupując labradora, zażądajmy od hodowcy dokumentów stwierdzających ew. zachorowania przodków na dysplazję stawu i formy jej występowania w linii hodowlanej. Jednakże nie można w pełni zagwarantować, że potomstwo pochodzšce od rodziców wolnych od dysplazji nie będzie na nią chorować.
 
CHOROBY OCZU
Mimo że zmysł wzroku nie jest najważniejszy, to choroby oczu upośledzają psa w znacznym stopniu. Im wcześniej zostaną wykryte uszkodzenia, tym skuteczniejsza będzie odpowiednia terapia.
 
Choroby powiek
Gdy skura głowy, a przede wszytskim powieki oka, jest zbyt luŸna, dochodzi wówczas do tzw. entropium lub ektropium.
W przypadku entropium górna powieka oka podwija się do jego wnętrza i rzęsy podrażniają rogówkę.
Ektropium to wywinięcie dolnej powieki na zewnątrz.
Obydwie wady powiek można usunąć chirurgicznie, bez skutkow ubocznych dla psa. Jednak zwierze nawet po wyleczeniu nie powinno być używane do hodowli!
U młodego psa trzeba brać też pod uwagę, że zwierze znajduje się w fazie wzrostu i skóra głowy będzie znacznie bardziej przylegać, gdy czaszka osiągnie swoją ostateczną wielkość. Przedwczesna operacja powieki mogłaby okazać się w tej sytuacji szkodliwa.
 
Zanik siatkówki
Centralny, progresywny zanik siatkówki jest także chorobą genetyczną, często występującą u labradora. Na skutek rozwoju tej choroby nastepuje stopniowe uszkodzenie siatkówki, prowadzące do ślepoty psa. Labradory cierpiące na tą chorobę widzą początkowo lepiej w ciemności niż w pełnym świetle. Czasami długo trwa zanim wykryje się chorobę.
Zanik siatkówki odgrywa ważną rolę w hodowli. Ponieważ chorobę tę stwierdza się przeważnie już po wielokrotnym użyciu psa do hodowli, hodowca powinien przeprowadzić już u młodego psa specjalne badanie (elektroretinogram). Odpowiedzialny hodowca powinien dać nabywcy psa zaświadczenie o przeprowadzeniu tego badania wraz z inną dokumentacją szczenięcia.